Een dagje spelevaren….

Wow, wat hebben wij een schitterende dag beleefd op het Clearwater Lake. Het was boven verwachting. Het enige wat wij van te voren wisten was de prijs; waar de boot ligt en dat de organisatoren voor eten en drinken zorgen. Een kilometer of 2 vanaf dit startpunt was onze campingplek in de natuur (geen telefoonbereik, geen elektriciteit). De dichtstbijzijnde plaats (Clearwater) is op 64 kilometer (en dat via een weg waar men met een gemiddelde snelheid van ca. 45 kilometer kan rijden). Het enige wat wij niet konden regelen was het weer; Clearwater staat bekend om de vele regenbuien, soms wekenlang. 

Wij waren op tijd bij het startpunt, later kwamen daar nog 6 Duitsers bij en een Australisch meisje (backpakker). Precies op tijd werd er vertrokken, met een erg snelle boot (genieten voor ons). Website van ClearwaterLakeTours . Na zo’n 2 uur varen gingen wij naar een strandje voor een wandeling door het regenwoud en daarna kwam de lunch. Je moet je voorstellen dat je op een eilandje midden in een groot meer bent; een meer waar geen wegen naar toe gaan, en waar geen motorboten mogen komen (alleen de motorboten van een paar geregistreerde organisaties werden toegelaten). Het zijn voornamelijk enkele kano’s die het eilandje aandoen om er te overnachten.

De lunch, onze grootste verrassing. Onze gids/bootsman (een knul van ca. 30 jaar die het vak heeft geleerd van zijn vader en zijn opa en die is grootgebracht vlakbij dit meer) dekte de tafel (of wat daar voor doorging) met een plastic zeiltje en haalde de koelboxen uit de boot. Daar kwamen allemaal bordjes uit tevoorschijn; keurig afgedekt met plastic en gevuld met gerookte vis, worst, kaas en salade. Op een soort tafel er vlak naast kwam de rest te staan; zoals gerookt vlees, hotdogs, salades, groenvoer, broodjes. Het was veel te veel. Ergens op het eiland (naast een gat in de grond wat als wc dient) staat een metalen kist waaruit een grote zwartgeblakerde ketel kwam. Die ketel werd gevuld met water uit het meer, een butagasflesje erbij en iedereen kreeg (heerlijke) koffie of thee. Verder waren er nog genoeg waterflesjes. Als afsluiting werd er een vuurtje gestookt met marshmallows, en hij had nog een zelfgebakken cake met cranberries. En dat alles in een regenwoud, met een uitzicht over het meer en echte stilte. Ja, je kon daarna ook nog kajakken en zwemmen; sommige Duitsers hebben daar nog gebruik van gemaakt. Het water is steenkoud (de maximale diepte van het meer is 600 meter); dat was aan ons niet besteed.

De muggenbulten gaan wel weer weg; maar deze herinneringen niet. Wij voelen ons gezegend dat wij zo’n mooie dag mee hebben gemaakt.

Reisdag naar Valemount en wasdag.

Het vertrekken van een camping waar geen douche of elektriciteit is gaat lekker snel. Opstaan, een kattenwasje en wegwezen. 

Voor het eerste uur van deze ochtend stonden 2 watervallen op het programma. Deze watervallen hadden we 2 dagen geleden overgeslagen; het is overdreven om een stuk door de stromende regen te lopen om watervallen te bekijken.

Maar nu scheen de zon en wij waren vooral benieuwd naar de ‘kleine’ Niagara. Het klopt; deze is erg indrukwekkend en zeker een bezoek waard. Parkeren is daar wel een probleem, met bussenvol komt men er op af. Alleen niet zo vroeg als wij er waren……

De reis van Clearwater naar Valemount ging voorspoedig; een reis door de Rockey Mountains met vergezichten en de besneeuwde bergtoppen. De camping was snel gevonden; de kampeerplekken zijn daar prima. Henk had het druk met het moddervrij maken van de camper en voor mij lag de taak om 3 wassen te draaien. Deze camping was speciaal gereserveerd door de positieve reacties op de wasmachines; water en elektriciteit bij de kampeerplek en het gratis douchen en wifi.

Morgen voor 3 dagen naar Jasper. Het is niet bekend wanneer wij weer wifi hebben; de aankomende 8 dagen in ieder geval niet op de campings. Een mailtje of een whatsapp is soms wel te lezen op de telefoon als je ergens een kop koffie drinkt; het vullen van de website zal moeilijker worden. Maar wij doen ons best.

Reisdag van Hat Creek Ranch naar Wells Gray Park – Clearwater

Vandaag weer rond 6 uur het bed uit, en dat is niet moeilijk op deze vakantie. Elke avond rollen we rond 21:30 uur het bed in; dan is de energie van die dag verbruikt. Je ziet en doet zoveel elke dag; dat laat zich merken. Om deze dag goed te beginnen stonden de verhaaltjes en de foto’s ’s morgens vroeg klaar om op de website te zetten. Er is internet op de camping, maar dan moet je wel vlak bij het hoofdgebouw gaan zitten. Om 7:30 uur zaten wij daar met de bedoeling om rond 9 uur weg te kunnen rijden. Verkeerd gedacht; het werd 10 uur. De reden was dat de wifi verbinding elke keer wegviel. Erg irritant, nu kon je ook niet controleren of de gegevens er goed op stonden; vooral als je weet dat je 2 dagen naar een camping gaat waar zelfs geen telefoonverkeer mogelijk is.

De reis verliep voorspoedig; we hadden een aftakking van de reis ingebakken voor het plaatsje 100 Mile House. Zo’n plaatsnaam moet toch wel iets bijzonders hebben (er is ook een 70 Mile House, een 108 Mile House, enzovoorts). De reden van deze namen is dat er vroeger tijdens de Gold Rush naar de Cariboo goudvelden roadhouses (herbergen) stonden die meteen de afstand aangaven. Het tellen begint in Lilloouet (mijl 0). Wat betreft 100 Mile House, het kleine plaatsje is helemaal niet aantrekkelijk. Er is wel een groot winkelcentrum waar wij volop muggenspul konden inslaan.

Met een heerlijke zomerse temperatuur kwamen wij aan bij het informatie-gebouw (een soort VVV) van Clearwater. Het was er erg druk; met bussen vol stroomden de mensen er binnen. Van te voren hadden wij al uitgezocht dat daar boottochten te reserveren zijn over het Clearwater Lake. De prijs is erg pittig; maar de weersvooruitzichten voor de volgende dag beloofden veel. Wij hebben na een (korte) aarzeling toch gereserveerd, om vervolgens gebruik te maken van de gratis wifi in het gebouw. De mislukte ochtendpoging met de website moest toch rechtgebreid worden. En terwijl wij daar zaten te internetten begon het buiten te plenzen……

In de stromende regen werd daarna de laatste 65 kilometer gereden naar de camping; deze kilometers gaan een groot gedeelte over een verharde zandweg vol kuilen. En toen gebeurde het: