Opstaan bij een buitentemperatuur van onder het vriespunt; brrrrr. In de camper was het maar 6 graden; de winterkleren gingen aan. Evenals de generator (kachel); het was de eerste keer dat de generator moest werken. We zagen kans om de temperatuur in de camper tot 12 graden te brengen, goed voor het ontbijt en om te vertrekken.

Ons eerste doel was om 3 kilometer terug te rijden naar het centrum van het Columbia Icefield. Toen wij daar de vorige dag rond lunchtijd voorbij reden was er geen parkeerplek meer vrij. Deze plek ligt precies halverwege de weg, dus tussen de middag het drukst bezocht. Je kunt er lunchen, dineren, met speciaal vervoer naar de gletsjers, enzovoorts. Heel toeristisch en toch willen wij het niet overslaan.

Wij waren er nu vroeg en parkeerplekken in overvloed. De camper konden wij parkeren in de buurt van de gletsjer. Daarna naar boven ‘lopen’ naar het ijs. Voor ons geen dure bustocht; zelf doen is het motto. Ik voelde mij bij het beklimmen wel een kreupele berggeit met artrose maar gelukkig hielpen de Nordick stokken mij over de moeilijke punten heen. En dan sta je bovenop en zie je in de verte de camper als een klein puntje (zie foto). Een heel mooie overwinning; zo hoog in de bergen, naast een gletsjer en genieten van al het moois om je heen.
Daarna ging de reis verder met als einddoel één overnachting bij Lake Louise.

Eerst een uitstapje naar het Peyto Lake Viewpoint. Wij dachten de camper ervoor te zetten; even uit te stappen voor wat foto’s en weer verder te gaan. Helaas, het was een steil klauter pad van meer dan 2 kilometer lang. Sneeuw langs de zijkanten, inclusief de wilde anemonen. Al hijgend (en met ons vele andere hijgende mensen) kwamen wij boven en zagen in de diepte een erg mooi schouwspel; in de zon glinstert een bergmeer met een diep blauwgroene kleur. Deze kleur komt van de reflectie van heel fijne gesteentedeeltjes. Vooral met de zon erop is het een genoegen om hier te staan.

 

Onze planning voor deze dag en de volgende ochtend betroffen 3 dingen: te weten het meer van Lake Louise, een andere waterplas genaamd Moraine Lake en de gondola. Lake Louise is bij zowat iedereen die West-Canada aandoet bekend maar eerlijk gezegd vonden wij het er niet leuk. Veel te veel toeristen; veel te weinig parkeerplekken en een grote heisa om iets wat wel mooi is maar niet bijzonder. Wij dachten eerst naar het Moraine Lake te gaan, dat was verkeerd gedacht. Al die verkeerregelaars op de kruisingen verwijzen je alleen naar Lake Louise; en onze Tom-tom en onze Garmin waren de weg kwijt. Wij hebben een kwartiertje rondgelopen bij het meer, de verplichte plaatjes geschoten (nee, geen selfies) om daarna deze kermis zo snel mogelijk te verlaten.

Hierna volgde een volgende poging om Moraine Lake te bekijken. Dit meer is een verstild melkblauw gletsjermeer en is bekend omdat het ruim 20 jaar op de 20-dollarbiljetten van Canada stond. De toegangsweg is lang en loopt dood bij het meer. Wij mochten van de verkeersregelaar 5 meter de weg op, om daarna in de rij voor campers terecht te komen. Het was 16:00 uur; en je krijgt een seintje als er bij het meer (12 kilometer verder) een parkeerplekje voor je vrijkomt….. Wij hebben ca. 15 minuten gewacht en achteraf waren wij er blij om. Dit meer is in onze ogen mooier dan Lake Louise en het geeft geen kermisgevoel.

Bekaf gingen wij daarna naar de camping. Gelukkig was de reservering in orde; de camping was volgeboekt en iedereen die op de bonnefooi kwam kon omkeren. Wij kregen weer heel veel waarschuwingen voor de grizzly beren die ook over het kampeerterrein lopen. Het wordt daar aangeraden om in het donker niet meer alleen een wandelingetje te houden. Daar hadden wij dan ook geen behoefte aan; de vermoeidheid liet ons heel vroeg naar bed gaan.

 

Eindelijk; een douche in de ochtend met heerlijk warm water. Zowat elke camping heeft wel een douche, alleen is die vaak op ruim een kilometer afstand en de douche moet je dan delen met honderden andere kampeerders. Schoon, maar nog niet goed uitgerust werd begonnen met het centrum van het plaatsje Lake Louise. Jammer dat ik de foto’s bij deze verhaaltjes niet allemaal klaar had. Er was een informatiekantoor met een gratis goede wifi verbinding…..

Wij hadden de route naar de gondola (een gondel in het ski-gebied van Lake Louise) bij de VVV gevraagd. Vreemd dat de Hollandse reisgidsen over Canada dit niet promoten, het is heerlijk om met een open gondel een heel stuk de berg op te gaan. Ik was hier al eens eerder geweest en weet dat het een erg fijn uitstapje is. De rust van de gondel boven de bergen waar o.a. de grizzly beren leven…. De vorige keer heb ik vanuit de gondel foto’s van die beren kunnen maken, nu lieten de beren zich helaas niet zien. Ze waren een uur eerder wel gezien vanuit de gondel; op het moment dat wij gingen was het te warm voor ze.

Boven op de berg is een restaurant en een natuur-informatiecentrum. In dit centrum kun je alles te weten komen over de dieren die in deze omgeving leven. Ook is er de mogelijkheid om een reservering te maken voor een tochtje met de boswachter. Wij kozen de gemakkelijke tocht van 3 kwartier; hierbij krijg je uitleg over wat je moet doen in berengebied. En dan ga je met de boswachter (of de berggids, net zoals men zich noemen wil) door een poort om voorbij de afzetting met elektriciteit te komen. Gevaarlijk? Nee, absoluut niet. De persoon die ons rondleidde vertelde dat hij heel veel meerdaagse tent-tochten door de bossen begeleidt en nooit een beer is tegen gekomen. Beren eten geen mensen, beren eten bessen. Beren houden geen winterslaap in grotten, maar liggen tussen de stenen en laten de sneeuw het isolatiewerk doen. Je moet je natuurlijk er wel van bewust zijn dat je te gast bent in een gebied waar de beren de baas zijn. Dus niet alleen of met zijn tweeën de natuur in, geen honden los laten lopen en kinderen vlak bij je houden. Verder berenspray (= pepperspray) mee en veel herrie maken.

Het was een heel mooie uitleg van die boswachter, alleen het klauteren om via nauwe paadjes de berg af en daarna weer op te gaan is in onze ogen geen gemakkelijke tocht. En dat klopt, volgens onze boswachter heb je als je van zeeniveau naar een hoogte van boven de 2000 meter gaat zeker 6 weken nodig om te acclimatiseren.Je conditie kan nog zo goed zijn, je komt toch zuurstof te kort. Niet iedereen van ons groepje zag kans om zonder hulp weer boven te komen.

De secundaire weg naar Banff die wij daarna namen is heel stil met de kans om beren te zien. Dat klopte, alleen toen wij een paar andere auto’s zagen bleken de beren net het bos ingelopen te zijn. Dus weer gemist.

De camping in Banff is voor 3 nachten gereserveerd. Even een pas op de plaats maken en wat uitrusten in Banff voor de laatste week met de camper.

 

 

Reisdag over de Icefields Parkway naar Wilcox Campsite.

 

Jasper is gedag gezegd; wij hebben er veel positieve herinneringen aan. Nu het volgende stuk van de reis, de ‘Icefields Parkway’. Deze spectaculaire panoramaroute start bij onze camping en eindigt 230 km verder bij Lake Louise. Het is éen van de mooiste bergwegen ter wereld. De weg loopt langs talrijke gletsjers, watervallen, turkooiskleurige meren en grandioze besneeuwde bergketens. Jaarlijks genieten er meer dan een miljoen mensen van deze weg, toch kun je op de foto’s zien dat alles zich verspreidt.

Vanaf de parkeerplaatsen naast de weg zijn er korte en lange wandelpaden het bergland in. Onze eerste stop was een waterval. Als je uitstapt voel je meteen ‘dat er vorst in de lucht zit’. Het was een klein stukje lopen en daarna een leerzame route met veel uitleg over deze mooie waterval. Het was er redelijk druk, er werd veel gefotografeerd (o.a. met telefoon en iPad) en iedereen was in een relaxte stemming. Dat is vakantie op zijn best; geen gejakker en met elkaar genieten van de mooie dingen van deze aardbol.

Het rijden over deze Iceway Parkways is rijden in een ansichtkaart decor. Het is moeilijk onder woorden te brengen, elke bocht gaf weer nieuwe spectaculaire uitzichten.

Rond 13:00 uur waren wij op onze campground en hebben daar een mooi plekje met uitzicht over de besneeuwde toppen gevonden. Het was er koud; de campsite ligt boven de 2000 meter. ’s Nachts daalt de temperatuur daar onder het vriespunt. De campsite heeft geen douches, de toiletten zijn gaten in de grond met een hutje er om heen. Telefoonverkeer? Vergeet het maar. Wij hebben nog wel geprobeerd om een blokje hout in de fik te steken, maar vonden dat te veel stinken. Dus na een half uurtje uitgemaakt en met een dekentje om binnen gezeten. Ja, voor een tropische vakantie in een luxe omgeving moet je hier niet zijn maar voor veel natuurgeweld zit je hier wel goed. En wij genieten met volle teugen….