Dag 2 – woensdag 7 juli 2017.
‘Camper ophalen’
Jetlag? Ach, daar hebben wij toch geen last van? Na 7 uren als een blok te hebben geslapen waren wij klaar wakker. Dan maar douchen en de koffers opnieuw inpakken. Alleen, het was 4 uur in de nacht en de tv was niet bijster interessant. Wij konden nog geen afspraak maken met de camperboer maken, het kantoor gaat daar pas om half 9 open. Met andere woorden, het was niet zeker of we de planning van deze dag konden halen. 
Gelukkig was het naast het hotel een ontbijtrestaurant dat om 6:30 uur open was. Tsja, dat was ‘spekkie voor het bekkie’. Pannenkoeken met 4 soorten stroop, eieren, spek, worstjes en geraspte aardappelen. Veel te veel voor ons, wij keken vol verbazing om ons heen naar al die etende mensen die dit soort ontbijten gewoon vinden.
En dan; wachten en steeds proberen te bellen. Om kwart voor 9 werd eindelijk de telefoon beantwoord. We kregen te horen dat wij pas tegen de middag gehaald konden worden. Dat was voor ons te krap, de planning was Vancouver Island (boottocht van ruim 2 uur) te halen. Na een paar opmerkingen waarin het woord ‘klacht” voorkwam (wij kunnen er niets aan doen dat het kantoor maar een paar uur de telefoon opneemt) werden wij na 10 minuten terug gebeld. Binnen 15 minuten werden wij opgehaald.
Ja, en dan begint het avontuur. Het afhandelen van al de paperassen ging sneller dan het inschrijven voor een weekend bij Landal. Dat moet ook wel, toen wij er waren was het een komen en gaan van mede-camperaars. Je krijgt de tomtom en de paperassen en dan moet je wachten bij je camper tot iemand uitleg komt geven. Onze camper was bijna nieuw, 3000 km op de teller. Hij ziet er anders uit dan op de foto; helaas geen grote gasoven maar een combi magnetron. Voor mij minder leuk; nu kan ik als wij zonder stroom in de bossen zitten geen zoete broodjes bakken….
Wij boften met de uitleg over de camper; een klein oud manneke in korte broek en zonder smile op zijn gezicht kwam ons alles heel snel vertellen. Hij hield niet van vragen stellen, alles werd op de automatische piloot verteld. Een bos sleutels kregen wij, een map met gegevens van de camper en ineens….was hij weg (zonder gedag te zeggen). De beurt was daarna aan Henk; hij mocht proberen of hij ons met dat grote voertuig naar de ferry kon rijden. Eerst de tom-tom bevestigen voor het navigeren naar de eerste camping. Het was een kwestie van gas geven en wegrijden; met de koffers onuitgepakt op de bedden en alle kasten en de koelkast nog leeg.
Bij de ferry hadden wij mazzel (net zoveel mazzel als een maandje terug met de veerboot van Texel); zowat als laatste aan komen rijden, niets gereserveerd en het laatste plekje in beslag nemen. De overtocht is wel een aanslag op je portemonnee; ruim honderd euro. Een prachtige overtocht met een stralende zon voor mooie uitzichten. Op de 7e verdieping van de boot is een zonnedek waar wij heel veel foto’s konden nemen. Wel vreemd, die hoogte. 
Op een gegeven moment nam ik foto’s van wat ik dacht dat het heel aparte boeien waren in de vorm van kleine bootjes. Henk haalde mij uit de droom; het bleken vissersboten (met kajuit) te zijn. Door de grote hoogte en al het water er om heen is de perceptie van wat je ziet uit balans. Die zogenaamde leuke boeien heb ik dan ook niet verder gefotografeerd.
En dan Vancouver Island. Het eiland is groter dan Nederland, met weinig wegen en weinig inwoners. De rust straalt er vanaf. Wij wilden eerst boodschappen doen (wij hadden alleen 1 flesje water bij ons), maar daar kwam niets van terecht. Tom-Tom verwees ons naar de camping, en door onze vermoeidheid en het wennen aan de grootte van de camper hadden wij geen puf om eerst een supermarkt op te zoeken met een redelijke parkeerplaats. De camping was snel gevonden en ons plekje precies zoals ons beloofd was. Uitzicht over het water en … full hookup (een luxe die we zelden zullen hebben).
Full hookup wil zeggen dat je water, stroom en een soort rioolaansluiting hebt. De stroom aansluiten is niet moeilijk, de afvoer van toilet ook niet. Maar het water lukte niet; wij kregen de slang niet vast. Een vriendelijke buurman heeft ons proberen te helpen; zonder resultaat. De oorzaak: Een rubberen ringetje met zeefje was te dik. Zonder dat ringetje kregen wij de slang wel vast, maar dan spoot de helft van het water de wijde wereld in. Wij waren te moe (nee….geen jetlag…) om hier verder iets aan te doen. Lopend een paar boodschappen gedaan (ruim 1 kilometer van de camping. Gekkenwerk volgens de Canadezen die wij de weg vroegen “walking? You have a car….”) en daarna verder uitpakken. Neen, nog steeds geen last van het tijdsverschil met Nederland.
