Dag 12 op zaterdag 17 juni 2017

Een dagje spelevaren….

Wow, wat hebben wij een schitterende dag beleefd op het Clearwater Lake. Het was boven verwachting. Het enige wat wij van te voren wisten was de prijs; waar de boot ligt en dat de organisatoren voor eten en drinken zorgen. Een kilometer of 2 vanaf dit startpunt was onze campingplek in de natuur (geen telefoonbereik, geen elektriciteit). De dichtstbijzijnde plaats (Clearwater) is op 64 kilometer (en dat via een weg waar men met een gemiddelde snelheid van ca. 45 kilometer kan rijden). Het enige wat wij niet konden regelen was het weer; Clearwater staat bekend om de vele regenbuien, soms wekenlang. 

Wij waren op tijd bij het startpunt, later kwamen daar nog 6 Duitsers bij en een Australisch meisje (backpakker). Precies op tijd werd er vertrokken, met een erg snelle boot (genieten voor ons). Website van ClearwaterLakeTours . Na zo’n 2 uur varen gingen wij naar een strandje voor een wandeling door het regenwoud en daarna kwam de lunch. Je moet je voorstellen dat je op een eilandje midden in een groot meer bent; een meer waar geen wegen naar toe gaan, en waar geen motorboten mogen komen (alleen de motorboten van een paar geregistreerde organisaties werden toegelaten). Het zijn voornamelijk enkele kano’s die het eilandje aandoen om er te overnachten.

De lunch, onze grootste verrassing. Onze gids/bootsman (een knul van ca. 30 jaar die het vak heeft geleerd van zijn vader en zijn opa en die is grootgebracht vlakbij dit meer) dekte de tafel (of wat daar voor doorging) met een plastic zeiltje en haalde de koelboxen uit de boot. Daar kwamen allemaal bordjes uit tevoorschijn; keurig afgedekt met plastic en gevuld met gerookte vis, worst, kaas en salade. Op een soort tafel er vlak naast kwam de rest te staan; zoals gerookt vlees, hotdogs, salades, groenvoer, broodjes. Het was veel te veel. Ergens op het eiland (naast een gat in de grond wat als wc dient) staat een metalen kist waaruit een grote zwartgeblakerde ketel kwam. Die ketel werd gevuld met water uit het meer, een butagasflesje erbij en iedereen kreeg (heerlijke) koffie of thee. Verder waren er nog genoeg waterflesjes. Als afsluiting werd er een vuurtje gestookt met marshmallows, en hij had nog een zelfgebakken cake met cranberries. En dat alles in een regenwoud, met een uitzicht over het meer en echte stilte. Ja, je kon daarna ook nog kajakken en zwemmen; sommige Duitsers hebben daar nog gebruik van gemaakt. Het water is steenkoud (de maximale diepte van het meer is 600 meter); dat was aan ons niet besteed.

De muggenbulten gaan wel weer weg; maar deze herinneringen niet. Wij voelen ons gezegend dat wij zo’n mooie dag mee hebben gemaakt.