Helaas, afscheid nemen van Porteau Cove. Gelukkig regende het, dat maakt het vertrekken van zo’n uniek kampeerplekje gemakkelijker. Op de route naar Whistler waren verschillende watervallen; 
waaronder de Shannon Falls. Meteen opvallend is dat ook hier in Canada veel Chinezen je voor de voeten (proberen te) lopen. Afgelopen jaar in Venetië moesten we ze regelmatig terugduwen (soms ben je blij dat je als Hollander een fors postuur hebt) en nu gebeurde dit weer. Vervelend; al die selfiesticks voor je neus op het moment dat je denkt de foto van het jaar te maken. Die selfiesticks zijn voor mij niet te begrijpen. Want wie wil nu een foto van zichzelf met een heel klein stukje erop van de bezienswaardigheden waar je voor staat? Je zult maar uitgenodigd worden op een foto-avondje en op elke foto dezelfde ‘kop’ te zien krijgen. Voor mij zijn die selfiesticks dingen voor narcistische mensen….. Maar nu dwaal ik af; het gaat over onze reis naar Canada.
|
|
Whistler. Hier werden in 2010 de olympische winterspelen gehouden en daar is men nog steeds terecht trots op. De camping was gekozen omdat men hiervandaan kan lopen naar het centrum, volgens de gegevens 1,3 kilometer. Vlak bij het centrum van Whistler is het startpunt van een kabelbaantocht genaamd “Peak to Peak”. Deze kabelbaantocht gaat tot de piek van de berg, en vandaar met een gondel naar een andere piek. Het is heel spectaculair en dat wilden wij niet missen. |
Dus aankomen op de camping en meteen de wandelschoenen aan en de rugzakken om voor de boodschappen op de terugweg. De afstand tot het centrum is volgens de borden 1,3 km. Een makkie…. Helaas werd dat een martelgang. De Canadese kilometers zijn blijkbaar anders dan onze kilometers, vooral als je ook nog verkeerd loopt en overal parkeerplaatsen ziet waar je gratis kunt parkeren….. Onze leeftijd (en gewicht) is in dit soort situaties de baas; al kreunend en steunend (lees: Tineke) kwamen wij na zo’n 4 kilometer uiteindelijk bij de start van de gondeltocht.
 |
 |
 |
 |
En dan vergeet je alle ongemakken. Je ziet o.a. hoe men hier ook in de zomer gebruik maakt van de kabelbanen. Er is een spectaculaire mountainbike route gemaakt waar je met fiets naar toe wordt gebracht. En dan maar afdalen; het is reuze populair en al zijn wij geen mountainbikers wij kunnen de uitdaging goed begrijpen. Voor ons de lift naar de hoge toppen om daar uit te stappen in de sneeuw.
Wel een temperatuurverschil, 2 dagen ervoor zaten wij te lezen met een graad of 24 en nu liepen wij door de sneeuw. Het was geen helder weer, maar dat gaf niet. En daarna nog de gondel naar de andere bergtop. Een regelrechte sensatie, maar alleen als je geen hoogtevrees hebt. De terug-wandeltocht naar de camping was iets korter, maar ook zwaar met al de boodschappen op onze rug. Dat werd zonder eten meteen naar bed; de grens van het uithoudingsvermogen was bereikt. Maar…. de vermoeidheid kan verdwijnen, de herinneringen niet.
De volgende dag naar heel iets anders, Hat Creek Ranch. Daarover meer in het volgende verslag.