Dag 5; zaterdag 10 juni
Het vroege opstaan begint een gewoonte te worden; zelfs Henk is op tijd zijn bed uit….. Het beloofde een stralende dag te worden. Voor deze dag stond Tofino op het programma.
Wat wij over Tofino gelezen hadden was dat het een klein vissersdorpje is en dat er veel ‘surfers’, hippies en indianen wonen. Het strand en de lange golven bij Tofino maken het een surfparadijs (tenminste, voor de liefhebbers). Vanuit Tofino vertrekken er bootjes voor de ‘whale-watching’. De ANWB en Jan Doets raden aan om zo’n tocht vanuit Nederland al te reserveren omdat er meestal geen plekje vrij is. Die raad hebben wij niet opgevolgd; de reden was dat zo’n boottocht gemiddeld 100 euro per persoon kost en als het regent je er niets aan hebt. Wij waren daar zo vroeg aanwezig dat wij geen last hadden van een ander beschreven probleem: Parkeerplaats voor een camper. Als je ziet dat Tofino maar een paar straten heeft snap je het probleem. Wij hadden de mazzel om de laatste (betaalde) camper-parkeerplek in beslag te nemen. En ons geluk hield nog niet op……
Rondwandelend door het dorpje zagen wij zo’n boot-verhuur-bedrijf dat aardig wat toeloop had. Wij kijken en vragen. En ja, beet.
Er werd even naar iemand gebeld voor het regelen van de stuurman en binnen 2 uur konden wij met zo’n 10-persoons rubberen bootje vertrekken. Nu moet ik er bij zeggen dat Henk een half jaar geleden al gezegd had dat hij met mij niet in zo’n boot naar de walvissen ging kijken omdat het niet geschikt is voor mensen met rugpijn. De eigenaar van het bedrijf haalde hem over met het argument van een heel rustige zee; volop zon (goed om te fotograferen) en als je achterin het bootje zit klappert het minder.
Wat hebben wij veel geluk gehad met deze tocht. Het was een schitterende ervaring. De bezetting van het bootje was minimaal; 6 personen voor deze speciale ervaring. Eerst moesten wij een speciaal pak aan en werd er uitgelegd wat je moet doen als je het water in valt…. (nee, ze hadden het niet over het zwemmen. Het gaat over touwtjes en bandjes wat je strakker moet trekken om je in het water warm te houden; het pak zelf laat je drijven). Ik voelde mij in dat pak net zo’n michelin-mannetje; het is geen pak waar je graag in gezien wordt. Neem daarbij nog de handschoenen en de muts (en dat bij 22 graden) en je kunt je een beeld vormen hoe wij er uit zagen. Maar dan; geweldig. Dat bootje stoof er met een rotvaart vandoor, zeker zo’n 65 kilometer per uur. De Efteling is er niets bij; wat heb ik gelachen en genoten.
Het bootje klapte over de golven op weg naar de grote zee; want daar zijn de orka’s. En ja; wij hebben ze gezien. Helaas lukt het fotograferen niet zo goed; die beesten wilden niet voor ons poseren. Elke keer als je wat zag, en richtte met het fototoestel ging zo’n orka weer onder. Ik heb alleen vinnen gefotografeerd; Henk had er wel één geschoten.
Ach, dat gaf niet; het was schitterend op het water. Wij hebben ook veel zeeleeuwen gezien, met als achtergrond de mooiste vergezichten. Het was een topdag met als uitschieter een boottocht die ik iedereen kan aanbevelen. En als je na afloop op ons mooie campingplekje in het zonnetje kan nagenieten met een lekker glas wijn erbij is het een dag geworden met een gouden randje. Morgen de overtocht naar Sunshine Island.
