Dag 4, vrijdag 9 juni 2017.
Een belangrijke dag op Cyprus, daar viert mijn oudste zus haar 70e verjaardag. Gelukkig hadden wij voordat we van de camping vertrokken nog wifi zodat wij een felicitatie konden versturen. De planning voor deze vrijdag was voor ons zoveel mogelijk boodschappen te doen en een reis naar de andere kant van het eiland. Daar is een camping in een nationaal park: Pacific Rim Greenpoint. Deze camping ligt langs het strand midden in een regenwoud; de camping wordt beheerd door de boswachterij van de nationale parken. Ook de Canadezen vinden dit een bijzondere camping; op de bonnefooi hierheen gaan en hopen op een plekje lukt (meestal) niet.
Maar eerst was het tijd voor de boodschappen; Albert Heijn komt hier niet langs om alles voor je op het aanrecht te zetten. Wij gingen op zoek naar een grote supermarkt; alleen had TomTom daar geen zin in en bleef ons maar naar de verkeerde plek wijzen (rondjes rijden, wel een goede oefening om met de camper om te gaan). Het boodschappen doen heeft ruim 3 ½ uur geduurd; wij hadden veel nodig voor de komende weken. Gelukkig was er een vriendelijke winkelmedewerkster die het leuk vond om ons te helpen met onze lijst. Wij hadden o.a. een toiletborstel, een koffiezetapparaat, een vuilnisbak met deksel, schuurpapier en waterzeefjes nodig. Probeer dat maar in zo’n grote supermarkt te vinden. En daarbij nog de ‘gewone’ boodschappen; bij elkaar was het meer dan een kar vol. Dat boodschappen doen was echt geen vakantiegevoel; integendeel. Tijd voor een kop koffie was er niet bij; wij moesten nog naar de andere kant van het eiland om onze gereserveerde plek op te ‘eisen’.
Maar daarna de beloning voor het uitzoekwerk van campings in de afgelopen winter. Met een stralend zonnetje kwamen wij aan bij de camping; en die was… volgeboekt. Niet voor ons; wij gaven onze papieren af en kregen van het hulpje van de boswachter (de dame achter het loket) te horen dat wij één van de mooiste plekken hadden.
Ze vertelde er meteen bij dat er wolven over het terrein liepen; en dat wij de folders goed moesten lezen die zij ons mee gaf. Op dit terrein komen poema’s, beren en wolven voor. De wolven waren die week regelmatig gesignaleerd. Als je die beesten tegenkomt moet je ze diep in de ogen kijken, je groter maken door met je armen te zwaaien, stokken en stenen gooien, en ze nooit de rug toekeren. Beren mag je trouwens nooit diep in de ogen kijken; daar zijn die beesten te verlegen voor…..
Een regenwoud is heel bijzonder om te zien; donker, nat en veel mos. Onze plek was aan de rand van de camping met een lekker zonnetje en een vrij uitzicht over de Pacific die een paar meter lager ligt. Achter ons een nieuw douchegebouw met gratis douches. Het is een schitterende camping; de bezetting is voornamelijk tentkampeerders (lijkt mij niet lekker slapen, wolven gesignaleerd en slapen in zo’n klein tentje). Die avond gingen wij weer gelijk met de kippen op stok; en geen wolf gehoord. Wat wij wel merkten was dat de zeelucht en het constante geruis van de branding een goede nachtrust geeft.
Wat wij over Tofino gelezen hadden was dat het een klein vissersdorpje is en dat er veel ‘surfers’, hippies en indianen wonen. Het strand en de lange golven bij Tofino maken het een surfparadijs (tenminste, voor de liefhebbers). Vanuit Tofino vertrekken er bootjes voor de ‘whale-watching’. De ANWB en Jan Doets raden aan om zo’n tocht vanuit Nederland al te reserveren omdat er meestal geen plekje vrij is. Die raad hebben wij niet opgevolgd; de reden was dat zo’n boottocht gemiddeld 100 euro per persoon kost en als het regent je er niets aan hebt. Wij waren daar zo vroeg aanwezig dat wij geen last hadden van een ander beschreven probleem: Parkeerplaats voor een camper. Als je ziet dat Tofino maar een paar straten heeft snap je het probleem. Wij hadden de mazzel om de laatste (betaalde) camper-parkeerplek in beslag te nemen. En ons geluk hield nog niet op……
Er werd even naar iemand gebeld voor het regelen van de stuurman en binnen 2 uur konden wij met zo’n 10-persoons rubberen bootje vertrekken. Nu moet ik er bij zeggen dat Henk een half jaar geleden al gezegd had dat hij met mij niet in zo’n boot naar de walvissen ging kijken omdat het niet geschikt is voor mensen met rugpijn. De eigenaar van het bedrijf haalde hem over met het argument van een heel rustige zee; volop zon (goed om te fotograferen) en als je achterin het bootje zit klappert het minder.
