Dag 18 op vrijdag 23 juni 2017

Opstaan bij een buitentemperatuur van onder het vriespunt; brrrrr. In de camper was het maar 6 graden; de winterkleren gingen aan. Evenals de generator (kachel); het was de eerste keer dat de generator moest werken. We zagen kans om de temperatuur in de camper tot 12 graden te brengen, goed voor het ontbijt en om te vertrekken.

Ons eerste doel was om 3 kilometer terug te rijden naar het centrum van het Columbia Icefield. Toen wij daar de vorige dag rond lunchtijd voorbij reden was er geen parkeerplek meer vrij. Deze plek ligt precies halverwege de weg, dus tussen de middag het drukst bezocht. Je kunt er lunchen, dineren, met speciaal vervoer naar de gletsjers, enzovoorts. Heel toeristisch en toch willen wij het niet overslaan.

Wij waren er nu vroeg en parkeerplekken in overvloed. De camper konden wij parkeren in de buurt van de gletsjer. Daarna naar boven ‘lopen’ naar het ijs. Voor ons geen dure bustocht; zelf doen is het motto. Ik voelde mij bij het beklimmen wel een kreupele berggeit met artrose maar gelukkig hielpen de Nordick stokken mij over de moeilijke punten heen. En dan sta je bovenop en zie je in de verte de camper als een klein puntje (zie foto). Een heel mooie overwinning; zo hoog in de bergen, naast een gletsjer en genieten van al het moois om je heen.
Daarna ging de reis verder met als einddoel één overnachting bij Lake Louise.

Eerst een uitstapje naar het Peyto Lake Viewpoint. Wij dachten de camper ervoor te zetten; even uit te stappen voor wat foto’s en weer verder te gaan. Helaas, het was een steil klauter pad van meer dan 2 kilometer lang. Sneeuw langs de zijkanten, inclusief de wilde anemonen. Al hijgend (en met ons vele andere hijgende mensen) kwamen wij boven en zagen in de diepte een erg mooi schouwspel; in de zon glinstert een bergmeer met een diep blauwgroene kleur. Deze kleur komt van de reflectie van heel fijne gesteentedeeltjes. Vooral met de zon erop is het een genoegen om hier te staan.

 

Onze planning voor deze dag en de volgende ochtend betroffen 3 dingen: te weten het meer van Lake Louise, een andere waterplas genaamd Moraine Lake en de gondola. Lake Louise is bij zowat iedereen die West-Canada aandoet bekend maar eerlijk gezegd vonden wij het er niet leuk. Veel te veel toeristen; veel te weinig parkeerplekken en een grote heisa om iets wat wel mooi is maar niet bijzonder. Wij dachten eerst naar het Moraine Lake te gaan, dat was verkeerd gedacht. Al die verkeerregelaars op de kruisingen verwijzen je alleen naar Lake Louise; en onze Tom-tom en onze Garmin waren de weg kwijt. Wij hebben een kwartiertje rondgelopen bij het meer, de verplichte plaatjes geschoten (nee, geen selfies) om daarna deze kermis zo snel mogelijk te verlaten.

Hierna volgde een volgende poging om Moraine Lake te bekijken. Dit meer is een verstild melkblauw gletsjermeer en is bekend omdat het ruim 20 jaar op de 20-dollarbiljetten van Canada stond. De toegangsweg is lang en loopt dood bij het meer. Wij mochten van de verkeersregelaar 5 meter de weg op, om daarna in de rij voor campers terecht te komen. Het was 16:00 uur; en je krijgt een seintje als er bij het meer (12 kilometer verder) een parkeerplekje voor je vrijkomt….. Wij hebben ca. 15 minuten gewacht en achteraf waren wij er blij om. Dit meer is in onze ogen mooier dan Lake Louise en het geeft geen kermisgevoel.

Bekaf gingen wij daarna naar de camping. Gelukkig was de reservering in orde; de camping was volgeboekt en iedereen die op de bonnefooi kwam kon omkeren. Wij kregen weer heel veel waarschuwingen voor de grizzly beren die ook over het kampeerterrein lopen. Het wordt daar aangeraden om in het donker niet meer alleen een wandelingetje te houden. Daar hadden wij dan ook geen behoefte aan; de vermoeidheid liet ons heel vroeg naar bed gaan.